Да ја купиме приказната од Турција 5

Во Турција сè ви продаваат по пристојни цени: 20-25 евра целодневно уживање со фамилијата и никогаш не ве измамуваат. За тоа што сте се договориле - тоа го добивате (па дури и повеќе од очекуваното). Кога слушнаа дека уште не сме биле во Аква-парк - веднаш ни го продадоа. А, ние, се разбира, веќе уфилмани во турскиот бизнис, веднаш и прифативме. Не си ни помисливме дека е тоа уживање само за деца, зашто кога еднаш така тргнавме во Дизниленд, божем за задоволство на децата, ние возрасните бевме тие што збеснаа и што не можеа да се изнауживаат. Па така и тука. Аква-парк, тоа е уживање за сите. Таму сите стануваат деца.

 И, по исполнетиот ден, може да имате и исполнета ноќ. На секој чекор има танчерки кои си поигруваат со мажите, а се разбира дека има и европска забава - дискотеки, кафулиња, пена-парти и сл., но без мирисот на ориентот ќе поминете како и во Скопје.

Бидејќи никој не ни организираше посета на Ефес и Троја, таму само пројдовме, ѕирнавме и ги оставивме за некој нареден пат кога ќе одиме во Турција. Не ги доживеав и не можам да раскажам. Кога нешто се прави со брзање и патем, тогаш не е убаво. Се надевам дека ќе одам да ги видам како целодневни доживувања.

И, ете, доста е. 

По сè изгледа моиве постови испаднаа повеќе како реклама отколку како поента. Ама не ми е жал да биде и реклама. Зашто Турција вреди да се доживее, речиси исто толку колку Македонија.

Да ја купиме приказната од Турција 4

Во морето бескрајни понуди, кои сфативме дека не можеме да ги поминеме за петнаесетина дена, ја прифативме уште посетата на Памук Кале, а Ефес и Троја ги оставивме за самостојна посета на враќање.

Памук Кале, според Турците, никој не смее да го пропушти. И, отидовме. Тоа е навистина екстра убавина, ама тој ден гледано само од кола. Кога излегов надвор мислев дека истиот момент ќе се онесвестам. 43 степени беше под сенка, а на сонце не сакам ни да претпоставам. Набрзина сликнав и се потопив во водата од која барав спас и разладување. Ама ништо не почувствував, само уште поголема тежина. Водата топла, надвор пекол и гледав да избегам некаде кај што ќе најдам воздух. 

Влегов во кола и од таму го видов музејот. Побрзав со трчање до него и не зажалив - климатизиран, супер. Искрено, ништо не видов и ништо не знам. Само несвесно си сликав, за некои подобри времиња, кога ќе можам да видам што сум гледала. 

Не ми беше јасно како другите луѓе ја поднесуваат жештината. а таму доаѓаа автобуси, еден куп луѓе, и никој не припаѓаше. Ама и за тоа Турците се мајстори - ќе те убедат да одиш, па макар не било време за тоа.

Но, големата некропола во античкиот град си го кажа своето - тука луѓето доаѓале и многу умирале. 

Навистина е убаво и несекојдневно, но немојте да одите кога денот е пеколен. Мене сè ми беше темно пред очи и да ги немав сликите, веројатно ќе заборавев дека сум била таму.

Дури подоцна прочитав кој е тој антички град и малку ми беше криво што не успеав да ја совладам жештината.

Да ја купиме приказната од Турција 3

Ако случајно ви здодеат бротчиња и морето, Турците ќе ви понудат и нешто друго. На пример, сакате ли да бидете Рамбо, да се возите со џип по околните планини и да доживеете уште неколку приказни? А, зошто да не?

Така, одвоивме ден и за водачот на турата т.н. Рамбо, кој нè убеди дека ќе си поминеме незаборавно. 

Бидејќи бевме единствени Македонци (веќе кажав дека е тоа посебна привилегија), плативме пола цена и нè возеше токму Рамбо што беше многу важно зашто бевме први во конвојот. Прво не ми беше важно, но подоцна сфатив дека сите зад нас ја јадеа прашината од џиповите и дека е навистина привилегија да си во првиот џип.

Само што тргнавме ги видов „уфилманите“ учесници кои со рамбовски шамии си ги врзаа главите и со водени пушки се гаѓаа едни со други. 

Се тркавме по планините, прескокнувавме дупки, минувавме низ рекички, низ борови шуми, и за да не биде само тоа, повторно ни продаваа приказни. На одмор за кафе не однесоа на едно многу интересно место. Природен феномен. Во залив, на средината има огромен насип кој речиси ќе отцепел еден дел од морето. По врвот од насипот може да се оди и да се чувствувате како да сте на сред море, како да лебдите над вода. И без приказна природата е убава и вреди да се види. Но, како би го запамтила да ја немаше приказната?

Демек, многу одамна, прекрасната принцеза сакајќи да избега од пиратите, а не знаејќи да плива решила да прејде на другиот брег така што ќе насипува песок. Речиси пред крај, таа многу се изморила, се лизнала и се удавила. 

И, тука се беше во знакот на принцезата (?), приказната за сите да ја прочитаат, нејзината скулптура, како и многу мали скулптурички за продажба.

Од таму, водачите ветија дека ќе не носат на уште неколку интересни места - на најубавите водопади што ги прави мала студена и бистра рекичка, во село каде се произведува најубавиот мед и каде што се наоѓа најстарото дрво (како нашиот чинар), ама пред тоа во ресторан на ручек.

И ресторанчето беше избрано во духот на денот - како крајдрумска кафана за стари камионџии каде не дочекаа со студено пиво и готов ручек.

Отидовме на водопатчињата кои не може да се споредат со оние што ги имаме кај нас, на рекичката која не може да се спореди со убавината на нашата Радика, кај старото дрво кое е многу помладо од нашиот чинар. 

И тука почна да ми станува криво. Како можеме да бидеме толку за никаде и да не знаеме да продадеме ама баш ништо од Македонија? Прво, ние не знаеме што имаме, а потоа доаѓа синдромот на „Македонче“ кој обезвреднува сè.

Колку често се случува кога ќе дојдат гости од некаде во Скопје домаќините да не знаат каде да ги однесат? А, Скопје, и неговата околина има историја и убавина која не може за еден месец да се разгледа...

Да ја купиме приказната од Турција 2

Претходниот пост содржеше слики од Анталија, каде морето е прекрасно, плажите исто така, ама за Турците тоа е малку, па ви нудат повеќе.

Мармарис е гратче кое нема убави плажи, морето е поцрнето од калливиот песок, но тоа не пречи - таму сè цути од туризам. Претежно одат млади бидејќи ноќниот живот е навистина пребогат, а плажите не им значат многу. Но, токму таму Турците се покажуваат како вистински продавачи на приказни. За релативно малку пари се нудат навистина убави доживувања. Уште ако влезете во нивниот филм, ептен ќе ви биде убаво. А тешко дека нема да влезете. Тие се толку нападни во продажбата, што на крај мора да попуштите и нема да зажалите.

Во Мармарис на секој чекор се нудат разни целодневни патувања со бротче и бидејќи можете да си ги дозволите, ги прифаќате.

Бротчето е релативно мало, но убаво. Ве возат до најчистата и најубава морска вода преполна со риби на капење, ви даваат и ручек, и се разбира не дозволуваат да ви биде здодевно. Секаде има забавувачи кои ја поткреваат атмосферата, играат, се смеат, се веселат, кои се платени да ве натераат и вие да бидете весели.

Ама, за да ви биде уште поинтересно ви нудат приказни, го мешаат минатото со сегашноста, ви ја нудат историјата која се случувала на турско тло без разлика што не е нивна, ја чуваат и негуваат како најскапоцено нешто.

Меѓу другото, нудачите на екскурзии на своите тезги имаа едно мало шишенце со песок. И... тука им започнуваше приказната. Турата беше - посета на плажата на Клеопатра. А шишенцето доказ дека ќе видите нешто навистина интересно.

Демек, Марк Антониј со бродови донел песок од Сахара, кој е многу бел и округол (како најситни бисерчиња) за да и направи на Клеопатра плажа за одмор на еден мал остров. И, како да не отидеш? 

Со автобус, па со брод пристигнавме во близина на плажата. Можевме да ја видиме од далеку, но моравме да чекаме да дојде нашиот ред. Не можеа сите наеднаш да стапнат на островот зашто би се направил хаос, па затоа си чекавме. Бротчето се вкотви малку понастрана, ни дадоа ручек и забава и не забележавме дека си почекавме еден саат. Кога дојде нашиот ред - јасно и гласно ни кажаа дека ние имаме два саати и ни минута повеќе. 

И, ете ја, плажата на Клеопатра. Да беше ова кај нас, одамна ќе го растуревме, ќе го уништевме, ќе се расправавме дали Клеопатра е Македонка и дали имаме право да ја продаваме. И ништо немаше да постои. А во Турција сè се чува. Ни зрнце песок не смее да се однесе од плажата. Можеш да влезеш, ама не смееш да носиш пешкир кој збира многу песок, не смееш да пушиш оти од бел песокот ќе стане грозен, а кога си одиш мора сите зрнца што ти се закачиле на телото да ги вратиш (под туш). Зашто, ако не послушаш, прво викаат по тебе, а потоа не знам... може те чека „турски затвор“.

На почетокот мислев дека приказнава е „турска работа“, но не било така. Од плажата, по уредена патека се одеше до остатоците од антички градби.

Куќата поставена на највисокото место беше поврзана со подземен тунел кој водеше право до плажата. 

И, се разбира, како за Клеопатра, да не и биде здодевно во топлите лета таму има изградено и цел еден мал амфитетар.

Што значи, приказната и не била целосно измислена, туку тие знаат да ја исфилуваат и да ја продадат. 

Инаку, во Турција има уште една голема плажа на Клеопатра со ист таков песок и со истата приказна, па и таа се продава без проблем.

И, не, не сакам да ја рекламирам Турција, сакам само да кажам како се продаваат приказни, како се чува наследството, како треба ние многу да научиме од нив.